chat-altchatcrossloginquestion-circlesearchsmileystarthumbup-downwarning
Vlaanderen
Contacteer ons
    Terug naar overzicht Stuur een e-mail

    Stuur een e-mail naar 1700, de informatiedienst voor al uw vragen aan de overheid.
    U ontvangt een kopie van uw bericht.

    Terug naar overzicht Chat met ons
    Uw chatgesprek wordt automatisch gestart zodra er een medewerker beschikbaar is.
    Even geduld, uw positie in de wachtrij wordt bepaald.

    Filmvoorstelling ‘Ours is a country of words’

    donderdag, 20 december 2018
    12:30 - 13:30
    Auditorium Ellipsgebouw Brussel

    Ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Migrant vertoont het Departement Welzijn, Volksgezonheid en Gezin de film ‘Ours is a country of words’. 

    Teaser

    Ours is a country of words’ is de afstudeerfilm van Mathijs Poppe aan het KASK in Gent. De film speelt zich af in Shatila, een Palestijns vluchtelingenkamp in Libanon dat ontstond nadat duizenden Palestijnen hun land ontvluchtten in 1948.

    Het verhaal speelt zich af op een onbepaald tijdstip in de toekomst, wanneer de droom van de Palestijnse vluchtelingen om terug te keren naar Palestina werkelijkheid wordt. De film balanceert op de dunne lijn tussen fictie en documentaire, tussen droom en realiteit. Families bereiden zich voor op de fictieve terugkeer, maar doorheen de gespeelde scènes wordt langzaam duidelijk dat hun droom ver afstaat van hun dagelijks leven in het kamp. Via de woorden die de acteurs gebruiken om over de terugkeer waarvan ze dromen te praten, begrijpen we wat het voor hen betekent om in ballingschap te leven. 

    De film werd geselecteerd door het Film Fest Gent en won een VAF Wildcard ter waarde van 40.000 euro.

    Deze filmvoorstelling is gratis, schrijf je in op het intranet van het Departement WVG.

     

    Dit gesprek met Mathijs Poppe verscheen eerder in 'Inside', de nieuwsbrief van het Departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin.

    Mathijs Poppe: 'Op mijn negentiende werkte ik een tijdje als vrijwilliger in Shatila, een vluchtelingenkamp van één vierkante kilometer waar 20.000 Palestijnse vluchtelingen al 70 jaar samenleven. In 1982 vonden er massamoorden plaats, waarbij meer dan 3.000 mensen omkwamen. Ik wilde er filmen en mensen interviewen, maar dat bleek niet zo gemakkelijk. Veel mensen vroegen zich af wat ik precies kwam doen. Ik stond daar plots met een camera, sprak de taal niet. Ik was pas 19 en wist niet goed hoe ik me moest verhouden ten opzichte van deze mensen.'

    Mathijs Poppe

    Regisseur Mathijs Poppe: 'De mensen van Shatila gaven me heel veel enthousiasme en vertrouwen.' 

    Politieke film

    Mathijs Poppe: 'Toen ik terugkwam, stelde ik mezelf daar heel veel vragen bij. Kan ik als westerse buitenstaander wel zo’n complex gegeven als het Palestijnse vraagstuk brengen? Benader ik deze mensen dan niet louter als slachtoffer van een politieke en humanitaire crisis en duw ik hen zo niet nog meer in die slachtofferrol?'

    'Ik borg het idee om een film over Shatila te maken een tijdje op. De jaren daarna ging ik wel terug, maar nooit als regisseur. De keuze om terug te keren naar Shatila met mijn camera kwam pas later. Een goede vriendin wees me erop dat ik angst had gekregen om er te filmen. Angst om een eenzijdig beeld van deze plaats te maken. Maar ze wees me er ook op dat ik eigenlijk niet op zoek was gegaan naar een ander beeld van deze plaats. Kon ik de camera niet gebruiken om mijn vrienden in Shatila te benaderen als helden in plaats van slachtoffers, of op z’n minst actoren met eigen verlangens en dromen? Zo ontstond het idee om hen te vragen deel te nemen aan het maakproces van de film als acteurs.'

    Samen filmmaken

    Mathijs Poppe: 'De mensen van Shatila gaven me heel veel enthousiasme en vertrouwen. Dat ik hen benaderde als acteurs gaf hen een totaal andere status. We praatten samen over hun rol in het scenario, waardoor we als gelijken op zoek gingen naar de film die we samen wilden maken. Mijn rol als regisseur was nu ook heel duidelijk.'

    'De taalbarrière gaf de mensen waarmee ik werkte heel veel vrijheid. Ik kon onmogelijk de dialogen uitschrijven, want ik spreek geen Arabisch. Ze zochten zelf hun woorden om over Palestina en hun toekomst te praten. Woorden die ik niet voor hen kon bepalen.'

    Wil je nog naar Shatila?

    Mathijs Poppe: 'Zeer zeker. Ik wil de mensen daar blijven opzoeken. Ik wil ook films blijven maken op deze manier, door een relatie op te bouwen met mensen en echt samen te werken. In januari keer ik terug naar Beiroet om er enkele maanden Arabisch te studeren. Ik voel nu ook dat het tijd is om aan een volgende film te beginnen schrijven, maar het is moeilijk om daar al veel over te zeggen omdat ik nog niet precies weet waar dat schrijfproces naartoe zal leiden. Maar de kans is wel reëel dat mijn volgende film zich ook in Libanon zal afspelen.'