chat-altchatcrossloginquestion-circlesearchsmileystarthumbup-downwarning
Vlaanderen
Contacteer ons
    Terug naar overzicht Stuur een e-mail

    Stuur een e-mail naar 1700, de informatiedienst voor al uw vragen aan de overheid.
    U ontvangt een kopie van uw bericht.

    Terug naar overzicht Chat met ons
    Uw chatgesprek wordt automatisch gestart zodra er een medewerker beschikbaar is.
    Even geduld, uw positie in de wachtrij wordt bepaald.

    Justitieassistent Wim na zijn hiv-diagnose: 'Ik wil het taboe wegnemen'

    dinsdag, 9 januari 2018
    Wim Vandebeek, , justitie-assistent bij het Justitiehuis in Hasselt, wil na zijn hiv-diagnose het stigma wegnemen. (Foto: ID/Lieven Van Assche)

    Foto's ID/Lieven Van Assche, tekst Melanie De Vrieze

    Bijna een jaar geleden kreeg Wim Vandebeek, justitieassistent bij het Justitiehuis (Departement Welzijn, Volksgezonheid en Gezin) in Hasselt, zijn diagnose: hiv. Na de eerste schok besefte hij dat hiv geen doodvonnis meer is zoals in de jaren 80, maar een chronische ziekte die hij via therapietrouw en medicatie perfect onder controle kan houden. 'Met mijn verhaal wil ik het stigma rond hiv wegnemen, zodat iedereen er op een normale manier mee omgaat.'

    Hoe reageerde je zelf op de diagnose? 

    'Het is natuurlijk schrikken. Ik had het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Je weet zelf ook onvoldoende wat de ziekte precies inhoudt. De domste vragen komen in je op: moet ik op dieet? Hoeveel pillen moet ik slikken? Hoeveel kost de behandeling? Er komt ook veel informatie op je af, die maar stelselmatig doorsijpelt. In het ziekenhuis stelde de dokter van de afdeling infectieziekten me gerust dat we niet meer in de jaren 80 leven en hiv niet langer een doodvonnis is. Ik ben twee maanden thuisgebleven om alles te laten bezinken en zaken op orde te stellen. Door mijn medicatie in te nemen, voelde ik langzaam mijn lichaam minder moe worden. De hiv-waarden in mijn bloed werden snel ondetecteerbaar, zodat ik het virus niet meer kan doorgeven. Mijn immuniteitswaarde moet wel nog stijgen, maar dat kan alleen mijn lichaam doen.'

    Wim Vandebeek, , justitie-assistent bij het Justitiehuis in Hasselt, wil na zijn hiv-diagnose het stigma wegnemen. (Foto: ID/Lieven Van Assche)

    Na die eerste schok stond je voor een dilemma: vertel ik het of niet? In België ben je niet verplicht om dit aan je werkgever te melden.

    'Klopt, maar ik speel liever open kaart. De ene leugen na de andere vertellen, is niet mijn stijl. Omdat de Vlaamse overheid partner is van Sensoa en andere gezondheidsorganisaties, verwachtte ik wel dat er op het werk op een goede manier mee zou omgaan worden. En dat is ook gebleken. Toen ik terugkwam, bracht ik mijn directeur op de hoogte. Ze zei dat ik tijd mocht nemen en gewoon aan de slag kon blijven.'

    Ik kan eerlijk over alles spreken. Bij collega’s, familie en vrienden.

    Hoe bracht je de boodschap aan je collega’s?

    'Voor hen maakte ik een postkaart. Op de voorkant stond "Als positief hiv-positief wordt", aan de achterkant een persoonlijke tekst over het feit dat ik altijd positief door het leven ga, maar voortaan in het kwadraat. Alle collega’s reageerden zeer goed op het nieuws. Ze zijn het rode lintje dat erbij stak onmiddellijk beginnen dragen en het hangt nu nog altijd aan hun personeelsbadge. Ik heb veel steun gekregen, maar bovenal zijn mijn collega’s ‘gewoon’ blijven doen. Dat is heel belangrijk.'

    Hoe reageerde jouw nabije omgeving?

    'Ik heb het hen stapsgewijs verteld. Een goede vriend en vriendin vingen me goed op en gaven me de eerste ondersteuning. Je hebt mensen nodig die niet vragen of ze moeten komen, maar het effectief doen. Op het moment dat de medicatie zijn werk deed, ongeveer na een maand, vertelde ik het mijn ouders. Ik heb een goede band met hen, maar ik wou een positieve boodschap brengen. Eens de mensen die voor mij belangrijk zijn het wisten, maakte het niet meer voor mij uit. Ik sta nu sterk genoeg om de rest van de wereld aan te kunnen. Daarom ben ik er ook mee naar buiten gekomen, om hiv bespreekbaar te maken zodat mensen vragen durven stellen.'

    Mijn collega's zijn meteen het rode lintje beginnen dragen.

    Jij kreeg positieve reacties. Maar er is nog steeds een stigma. 

    'Mensen voelen veel schroom. Dat heeft weinig met hiv te maken, maar wel rond de seksuele beladenheid van de overdracht. Daar rust nog altijd een taboe op. Hiv wordt nog altijd sterk geassocieerd - mede door de films uit de jaren 80 - met een losbandig leven en homo zijn. Ik heb gewoon de pech gehad om een onveilig contact te hebben met iemand die besmet was. Meer is het niet. Onlangs vroeg ik een vriendin of ze ooit had gedacht dat ze zwanger was. Ze knikte van ja. Dat betekent dat je toen een onveilig contact had, zei ik haar, zoals ik ook had. Wij kiezen niet voor deze ziekte. Dat moet je kunnen loslaten.'

    Wim Vandebeek wil het stigma rond hiv wegnemen (foto: ID/Lieven Van Assche)

    Wat is voor jou het grootste obstakel?

    'Mezelf. Ik ben mijn eigen strengste rechter. Uit de testen bleek dat ik al vrij lang met hiv rondliep. Dan vraag je je wel af wat dat heeft betekend voor de contacten die je zelf had. Kan ik iemand besmet hebben of niet? Dat besef is het moeilijkste. Het heeft geen zin om die vraag te stellen, maar je doet het toch. Het is niet gemakkelijk om dat los te laten, maar het is wat het is en daarmee moet je verder gaan. Het heeft natuurlijk implicaties voor de toekomst. Wanneer ik een relatie aanga, zal dat een gespreksonderwerp zijn. Want het jaagt mensen nog altijd schrik aan.'

     

    Kan ik iemand besmet hebben of niet? Dat besef is het moeilijkste.

    Begrijp je mensen die het niet aan hun omgeving willen vertellen?

    'Zeker. Ik heb het voordeel dat ik omringd ben door mensen die me steunen, zowel op het werk als in mijn privé-omgeving. De Wim op het werk is dezelfde als de Wim thuis. Ik kan eerlijk over alles spreken, zowel bij collega’s als familie en vrienden. Er worden nog altijd mensen ontslagen omwille van hiv, ook al wordt die reden niet expliciet vermeld. Ik besef dat sommigen het niet kunnen vertellen, door hun omgeving of door hun cultuur, maar er zijn voldoende kanalen, zoals Sensoa of ziekenhuizen. Heb geen schroom om hulp te aanvaarden. Probeer het minstens met een paar mensen te delen zodat je er niet helemaal alleen voor staat. Het blijft een zware boodschap, die op je weegt als je het niet kunt delen.'

    Heb je vragen over hiv? Op www.levenmethiv.be vind je de juiste informatie en diensten die je kunnen verderhelpen.