chat-altchatcrossloginquestion-circlesearchsmileystarthumbup-downwarning
Vlaanderen
Contacteer ons
    Terug naar overzicht Stuur een e-mail

    Stuur een e-mail naar 1700, de informatiedienst voor al uw vragen aan de overheid.
    U ontvangt een kopie van uw bericht.

    Terug naar overzicht Chat met ons
    Uw chatgesprek wordt automatisch gestart zodra er een medewerker beschikbaar is.
    Even geduld, uw positie in de wachtrij wordt bepaald.

    Leven en werken met kanker: 'Wat komen moet, dat komt'

    woensdag, 3 oktober 2018
    Herwig Hermans vertelt over zijn strijd tegen kanker.

    Het Departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin sprak met collega’s die kanker overwonnen en mensen die ziek zijn. Zo vertelt Herwig Hermans hoe kanker zijn leven helemaal veranderde.

    'In maart 2009 werd ik van het ene moment op het andere heel ziek', zegt Herwig. 'Ik was ineens misselijk, had overal pijn en viel voortdurend flauw. Ik belandde op de spoed, waar ze niet echt een verklaring vonden voor mijn symptomen, maar ze zagen op foto’s wel een gezwel aan de buitenkant van mijn maag.'

    'Toen dat gezwel een paar maanden later operatief werd weggenomen, bleek het om een kwaadaardige GIST (gastro-intestinale stromale tumor) te gaan, die zeldzaam en niet te behandelen is met chemo of bestraling.'

    Nieuwe job

    'Ik was op dat moment juist geswitcht van job. Ik werkte eerst als raadgever armoedebestrijding op het kabinet en startte in augustus bij de afdeling Welzijn en Samenleving, waar ik als coördinator hulp- en dienstverlening aan gedetineerden aan de slag ging. Een zware periode, vooral mentaal, omdat ik nog aan het bekomen was en omdat mijn vader, die ook kanker had, op dat moment palliatief was. Moeilijk te combineren met een nieuwe jobinhoud.'

    'Ik praatte van in het begin al heel open over mijn ziekte met collega’s. In de maanden voor mijn eerste operatie bleef ik aan de slag. Dat was surreëel omdat ik wist dat ik ziek was, maar pas na de operatie alle resultaten zou krijgen. Iedereen was heel begripvol en ik mocht zelf kiezen wanneer ik me liet opereren.' 

    Opnieuw ziek

    'Mijn arts ging ervan uit dat met de operatie alles opgelost was. Maar twee jaar later werd ik opnieuw ziek, met dezelfde symptomen. Het was verschrikkelijk; als iemand me toen had voorgesteld om er een einde aan te maken met een spuitje had ik toegestemd, ondanks mijn gezin. Ik had de symptomen van een galcrisis en mijn galblaas werd weggenomen. Tijdens die operatie zagen ze opnieuw een gezwel aan mijn maag.'

    'Ik werd weer geopereerd, het gezwel werd verwijderd, en na ongeveer een maand ging ik terug aan het werk. Mijn ziekte was heel aanwezig. Mijn gezin en ik wisten nog niet goed hoe alles een plaats te geven. Mijn drie dochters hadden al een oma en opa verloren aan kanker, mijn situatie woog zwaar op ons.'

    Belang van supporters

    'Ik besefte toen heel erg hoe belangrijk het is om ‘supporters’ te hebben. Ik voelde bij sommige collega’s wel wat schroom, iedereen reageert anders, maar ik vond het heel fijn als mensen me vroegen hoe het met me ging. Daarom deelde ik zelf ook veel met anderen hoe ik me voelde. Als ik thuis was, kreeg ik bezoekjes, telefoons of kaartjes. Maar omdat ik nooit nabehandeld moest worden, ging ik altijd weer snel aan de slag. Omdat ik bespaard ben gebleven van zware nabehandelingen, voelde ik me soms weleens een ‘salonkankerpatiënt’ (lacht).'

    'Elke drie maanden moest ik op controle. Spannende momenten. Ik besefte toen ook dat geneeskunde geen exacte wetenschap is. Artsen weten niet alles en soms was er veel onduidelijkheid over mijn resultaten.'

    Ik vond het altijd heel fijn als mensen me vroegen hoe het met me ging”

    Uitzaaiingen

    'In 2012 vonden ze opnieuw uitzaaiingen, deze keer in mijn lever. Ik werd opnieuw geopereerd. Dat moment was een kantelpunt: in het verleden had ik altijd te horen gekregen dat mijn type kanker opgelost kon worden met een operatie, maar nu kreeg ik de boodschap dat ik ongeveer elke twee jaar nieuwe tumoren zou krijgen. Dat was een ander perspectief. Maar ik zag dat op dat moment wel zitten. Ik ging intensiever sporten om in conditie te blijven. Ik wilde hopen, al durfde ik dat soms niet helemaal.'

    'Ze ontdekten ook een goedaardig gezwel op mijn hypofyse (in de hersenen). Dat was enkele jaren geen probleem, maar in de zomer van 2016 voelde ik me weer heel ziek. Ik was misselijk en kon me niet concentreren. Ik hallucineerde, hoorde geluiden die er niet waren en verloor enorm veel vocht. Dat was kritiek. Het gezwel werd uiteindelijk verwijderd via mijn neus.'

    Geen scenario meer

    'Van deze operatie ondervond ik het meeste last. Hoewel de operatie goed verliep, was ik lichamelijk op. Ik moest een half jaar recupereren. Ik was ontzettend moe en had het nodig om ook overdag bij te slapen. Dan sliep ik zo vast dat iemand makkelijk mijn huis had kunnen leegroven. Ik zou er niets van gemerkt hebben.'

    'Vanaf dan veranderde er op medisch vlak heel wat. Waar artsen vroeger beslisten om mijn tumoren te verwijderen, werd nu beslist om niet meer in te grijpen als een gezwel geen andere organen hinderde. Enerzijds was dat goed nieuws, omdat ik dan niet steeds geopereerd moest worden, maar langs de andere kant voelde dat voor mij aan alsof er plots geen scenario meer was. Dat was wennen. Ik heb op dit moment drie tumoren, waar voorlopig niets mee gebeurt. Ik vraag me wel af wat dat verder gaat geven.'

    Mijn tumoren worden niet meer direct verwijderd. Het voelt alsof er geen scenario meer is”

    Waanzinnig mailverkeer

    'Vorig jaar had ik erg veel last van vermoeidheid, die niet alleen fysiek verklaard kan worden. Ik maakte ook op persoonlijk vlak heel wat mee de afgelopen jaren. Door accupunctuur heb ik nu weer meer energie. Sinds een half jaar werk ik weer fulltime. Het is vreemd hoe je na een comeback al weer snel in de hectiek, in de routine vervalt. Ik vind het niet gemakkelijk om fundamentele levenskeuzes te maken, al heeft mijn ziekte me wel meer inzichten gegeven.'

    'Als je lange tijd ziek bent, krimpt je wereld tot je zetel en je bed. Mensen die nooit langdurig ziek waren, weten niet hoe dat is. Toen ik de eerste keer na lange tijd terug in het verkeer kwam, wist ik niet wat mij overkwam. Op het werk vond ik ons mailverkeer ook waanzin. Nog steeds trouwens (lacht).'

    Ziekenhuistoerist

    Hoe Herwig de toekomst ziet? 'Ik vind het heel moeilijk om daarop te antwoorden. Ik ervaarde ooit echt dat ik ging sterven en dat voelde eigenlijk geruststellend. Ik mocht één nacht naar huis voor ik van het regionale naar het universitaire ziekenhuis werd verkast. Ik lag in de tuin, het was mooi weer en ik zag plots overal ‘signalen’. Er vloog een roofvogel boven ons huis, iets wat anders nooit gebeurt, en ik zag lijnen van vliegtuigen in de lucht. Eén volle lijn en één stippellijn. Toen dacht ik: hier kan ik oversteken, en dan mag ik niet meer terug. Ik was klaar voor de dood, het voelde goed. Maar ik ging niet dood.'

    'Nu heb ik geen plan meer: wat komen moet, dat komt. Ik voel geen angst meer, zeker niet voor de dood. Ik vecht niet meer, mijn wereld staat niet meer stil na een operatie. En als ik nu op controle ga, voel ik me eerder een ziekenhuis-toerist. Ik voel geen enkel verzet meer.'

    Werk als houvast

    Herwig Hermans

    'Waar ik wel nog van droom, is om coach te worden voor mensen die langdurig ziek zijn. Tijdens mijn ziekte verdiepte ik me in coaching en ik ben nu ook zelfstandige coach in bijberoep. Zelf had ik daar ook nood aan tijdens mijn ziekte. Je wilt in zo’n periode zowel medische als psychische steun. Ik vind ook dat organisaties veel meer gebruik zouden moeten maken van de wijsheid die mensen die uit zo’n situatie komen kunnen leveren. Dat gebeurt nog veel te weinig.'

    'Verder wil ik nog zeggen dat ik een fantastisch team heb waar ik een heel parcours mee heb afgelegd en waar ik volledig op kan vertrouwen in de periodes dat ik er niet ben. Dat is een geweldige geruststelling. Ik voelde mij ook altijd heel welkom na een periode van afwezigheid.'

    'Werk kan een houvast zijn als er zoveel in je leven op losse schroeven staat. Ons statuut is een enorme troef. Mijn inkomen is gewaarborgd, ik heb een goede hospitalisatieverzekering, krijg de ruimte om stapsgewijs terug aan de slag te gaan. Die financiële zekerheid is echt niet te onderschatten. Het is heel wat als je je daar tenminste al geen zorgen over moet maken.'

    Dit verhaal verscheen eerder in INSIDE, de interne nieuwsbrief van het Departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin.

    Ons statuut, onze financiële zekerheid is een enorme troef”