chat-altchatcrossloginquestion-circlesearchsmileystarthumbup-downwarning
Vlaanderen
Contacteer ons
    Terug naar overzicht Stuur een e-mail

    Stuur een e-mail naar 1700, de informatiedienst voor al uw vragen aan de overheid.
    U ontvangt een kopie van uw bericht.

    Terug naar overzicht Chat met ons
    Uw chatgesprek wordt automatisch gestart zodra er een medewerker beschikbaar is.
    Even geduld, uw positie in de wachtrij wordt bepaald.

    Opgelucht terugblikken met Mo en Kristof

    woensdag, 12 december 2018
    Kristof en Mo

    De afgelopen 2 jaar waren een bijzondere achtbaan voor het team Geluid van Wegenbouwkunde (Agentschap Wegen en Verkeer). Collega Mohamed Snoussi (Mo) ging de strijd aan met lymfeklierkanker. De hele tijd bleef het team er als een hecht blok voor elkaar. 

    Bijna dag-op-dag twee jaar geleden kreeg Mo immers de heftige diagnose te horen: lymfeklierkanker. Voor de prille vader veranderde heel veel. 

    Intussen is Mo aan de beterhand. Vanaf januari komt hij zelfs voltijds terug werken.

    Sportende musketiers

    De sportmicrobe jeukt intussen ook al. 'Ik kijk er naar uit: weer met Kristof en Lennert samen opnieuw gaan sporten over de middag. Ze noemen ons soms ‘de 3 musketiers van Wegenbouwkunde’, net omdat we alles samen doen. Ook fitnessen', schetst Mo.

    Die vriendschap loopt als een rode draad door het gesprek. De hele tijd zullen de twee plaagstoten onder elkaar uitdelen.

    Na het gesprek klampt Kristof me nog even vast. 'Onze band is inderdaad vrij zeldzaam. Alleen al voor hem (wijzend naar Mo) zou ik niet snel van werk veranderen. Straf hé.'

    Mo en Kristof

    Mo, het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat we elkaar gesproken hebben. Hoe gaat het intussen?

    Mo: 'Ik ben volop aan het revalideren met een programma van het ziekenhuis. Het bevat niet alleen kinesitherapie, maar er zijn ook sessies van groepsgesprekken met andere, genezende kankerpatiënten.'

    'Het gaat goed met me. Maar ik heb nog een weg af te leggen. Na mijn laatste chemotherapie verloor ik zowat 20 kilogram. Stapje voor stapje komen die nu terug. (denkt na) Ergens jammer dat ik niet meer boks, want eigenlijk zit ik perfect op mijn oude wedstrijdgewicht (lacht).'

    Je werkt sinds september halftijds. Is er veel veranderd?

    Mo: 'Het straffe is: ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik weg was, dat ik er niet meer bij hoorde. Ik had nog bijna dagelijks contact met Kristof - dikwijls was dat dan maar een eenvoudig sms’je heen-en terug, maar toch.'

    'En ja, de collega’s hebben zich écht ingezet. Ze stonden altijd klaar om me van en naar de chemosessies te voeren. Dat was een ontzettend sterke opsteker voor mij en bovendien ook écht een hulp voor mijn vrouw.'

    Kristof: 'Het moet ook gezegd: op zo’n momenten moet je durven erkennen dat het goed is dat we voor de overheid werken. AWV liet ons bijvoorbeeld toe dat we daarvoor recup gebruikten.'

    'Bovendien hebben we gewoon ook meer verlof dan vele mensen in de privé. Anders kan je zo’n engagement gewoon niet opnemen.'

    Kristof en Mo

    Wat doet dat signaal van de collegas met een mens?

    Mo: 'Ik heb fantastische collega’s. Wellicht ben ik dankzij hen ook nooit in een zwart gat gevallen. Want ik heb toch een paar zware momenten gekend, zeker toen er uitzaaiingen gevonden waren.'

    'Ik heb mezelf echter nooit toegestaan om weg te zakken. Ik zie 3 redenen voor mijn wilskracht: familie, vrienden en collega’s. Dus ja, ik ben ontzettend dankbaar voor wat ze voor mij gedaan hebben.'

    Kristof: 'Ik ben gewoon echt blij dat hij terug is. Wij zeveren echt wel gemakkelijk op het werk. En dat heb ik gemist. Zelfs om de meest flauwe grappen zullen wij twee toch moeten lachen. Fantastisch, toch?'

    Hoe verliepen de eerste dagen terug? Heeft dat iets van een eerste schooldag?

    Mo: 'Ik voelde me alleszins meteen weer welkom. Aan ons bureau hadden alle collega’s van het team samen een spandoek gehangen ‘Mo 2.0’ stond erop. Ik heb ook de ruimte gekregen om gradueel opnieuw te groeien in mijn functie en daarvoor de tijd te nemen.'

    'De combinatie van het revalideren en weer deeltijds werken mag je echt niet onderschatten. Gelukkig voel ik dat het me steeds beter afgaat. Ik zie het wel zitten hoor: vanaf januari weer voltijds werken.'

    Kristof: 'We hebben met ons team altijd geprobeerd om er voor hem te zijn. Nooit op een opdringerige manier, maar wel als uitlaatklep.'

    'Tijdens zijn laatste chemo moest Mo bijvoorbeeld 6 weken lang in quarantaine blijven. Toen hebben we een gesloten Facebookgroep gemaakt en daarop verschillende filmpjes gepubliceerd. Zijn iPad had hij wel bij hem. En met die bemoedigende boodschappen wilden we toch een hart onder de riem steken.”

    Mo: 'In het ziekenhuis waren ze erg onder de indruk van alle inspanningen van de collega’s. De dokter die de bestralingen deed, was écht aangedaan van alle acties van de collega’s.'

    'Die was er echt niet goed van en heeft daarom nog lang na mijn bestralingen vaak geïnformeerd bij mijn behandelende arts naar mijn toestand. Door de groepsgesprekken die ik nu tijdens mijn revalidatie heb, stel ik vast dat zeker niet iedereen zulke warme collega’s heeft.'

    Kristof en Mo

    Zijn alle zorgen voorbij?

    Mo: 'Volgens de laatste twee scans ben ik kankervrij. Er zou wel nog een soort onderhoudstherapie moeten volgen, maar in tussentijd geniet ik écht wel van mijn revalidatie. Want dat is wél een grote verandering: ik kan me nog moeilijk opjagen in de kleine problemen.'

    'Gaan wandelen of naar de bakker gaan; ik vind dat fantastisch. Al voel ik ook wel aan dat ik mijn best ga moeten doen om dat gevoel vast te houden, want het echte leven durft me soms alweer in te halen.'

    Waar kijk je naar uit?

    Mo: 'Ik wil snel terug gaan sporten. Ik heb altijd vrij actief gebokst en het kriebelt toch om terug het fitnessen op te nemen.'

    'De dokters zullen het vast te vroeg vinden, maar ik wil over een paar weken weer met Kristof en Lennert gaan fitnessen. Laatst liep ik ik tijdens de revalidatie al 30 minuten aan 8 kilometer per uur. Niet slecht hé (trots).'

    Kristof: 'Ik ben ook erg actief beginnen lopen. Ik heb dit jaar voor het eerst trail-tochten gelopen, onlangs nog 1 van 30 kilometer in Luik. (tegen Mo) Ja, ik heb je daar nooit veel over verteld, omdat ik dat niet fair vond. Ik moest je daar niet mee lastig vallen.'

    Mo: 'Ik wil ook me ook nog meer inzitten voor het boksen. Ik ben vandaag al assistent-bondscoach bij het boksen. Daar wil ik nog meer energie in investeren en bijvoorbeeld ook jongere boksers gaan begeleiden.'

    En jullie band onderling: is die nu nog gegroeid?

    Kristof: '(overpeinzend) Eigenlijk was die al zeer sterk, zelfs zonder die ziekte. Die zat – zeg maar - al aan plafond. Maar feitelijk zie ik dat wel zitten: straks samen oud worden bij Wegenbouwkunde. Laat ons over 20 jaar maar zitten sakkeren op de jeugd (lacht). Ha, trouwens Mo, wist je dat mijn ouders tegenwoordig vaak naar jou vragen?'

    Wie is Mo?

    Ongeveer een jaar geleden kon je het verhaal van Mo lezen. Na zijn diagnose van lymfeklierkanker bleven de collega’s van Mo bij team Geluid immers niet bij de pakken zitten en richtten ze MoEDiG op. Samen gingen ze het engagement aan om Mo van en naar alle chemosessies te voeren.

    Tekst: Pieterjan Rynwalt